Je afgewezen voelen, niemand ontkomt er aan. Het komt voor op je werk, in je relaties, bij je vriendschappen. Het is een schurende, brandende pijn. Het is een gevoel dat we liever niet voelen.
Een leven zonder afwijzing bestaat niet. Het is hilarisch wat we allemaal doen om die angst voor afwijzing maar niet te voelen. De hele wereldeconomie spint er goud garen bij. Wat kan je doen om die angst niet te voelen, zonder het te bepraten, te rationaliseren, te bevechten, te negeren, ervoor te vluchten, de ander zwart te maken?
Afwijzing kan zich prachtig vermommen bijvoorbeeld als twijfel, geen keuzes durven te maken. Bijvoorbeeld je wilt iets kopen voor een goede vriendin maar je kunt daar maar niet in slagen. Dan speel je op safe spelen door een bos bloemen of een fles wijn te kopen.
Als je dieper kijkt, en dat is wat je voortdurend doet anders zou je dit niet lezen, is het angst is dat jouw cadeau niet in de smaak valt. Dat ze jouw keuze stom zullen vinden en dat je je daardoor afgewezen voelt. Het kan schokkend zijn dat zoiets onbenulligs zo kan doorwerken in je hele systeem en daar een kettingreactie aan gedachten en de daarbij behorende gevoelens kan los maken.
Of als een vriendin of vriend heel dicht bij komt en je elkaar, zonder tussenkomst van taal, elkaar echt ervaart zoals je bent. Dat zich dan een andere werkelijkheid opent voorbij gesprek en discussie en argumentatie. Dat is schrikken! Die ander was toch zo gesloten? Ineens besef je hoe bang je zelf bent voor een diepe verbinding.
Zo intiem in je ziel getroffen worden door een ander kan onbehagelijk voelen. Hij of zij ziet jouw kwetsbaarheid en ja, wie weet wat die ander daar mee gaat doen. Ook dat is ten diepste een angst voor afwijzing.
Het gevoel van afwijzing is echt een blokkade om verder te komen in je leven. Misschien word je echt afgewezen, misschien denk je het alleen maar. In ieder geval is het alleen belangrijk dat jij het gevoel toelaat zodat je je er bewust van wordt. Door te voelen wat je voelt en te accepteren dat het ook een deel van je is, lost het op. Daarvoor moet je je slachtofferschap loslaten en actief durven zijn, te voelen wat er is.
Een zachte en toch krachtige Sat Nam Rasayan healing kan je daarbij ondersteunen. Wil je dat wel eens ervaren? Maak een afspraak voor een eerste healing op basis van vrijwillige donatie.